دربیان قانون جذب همیشه به خواستن از کائنات تاکید می شود. انگار که عالم هستی دست به سینه در برابر انسان ایستاده است تا او ماشین بخواهد! یا مثلا ویلا بخواهد! و بعد بنا به میزان ایمانی که فرد به جذبش دارد دیر یا زود خواسته اش براورده می شود و شاید هم به این بهانه که تمام احساسش درگیر نبوده است هرگز به خواسته اش نرسد!

تا آنجا که یادم است زمانی که حرفی از جذب نبود هرکس اگر خواسته ای داشت به درگاه خدا پناه می برد و تنها از او می خواست اما امروز بت جدیدی توسط بشر ساخته شده که دیگر مانند بت های عرب جاهلی از جنس سنگ و چوب نیست از جنس فکر است، از جنس علم است و بیشتر قسمت هایش از جنس خرافه.

امروزه ما دید دیگری به جهان هستی داریم. اگر زندگی الان خودمان را با زندگی مردمان هزار سال پیش مقایسه کنیم متوجه می شویم که در آینده نیز شیوه ی زندگی و دانسته های ما ازعالم هستی قطعا تغییر خواهد کرد ثانیا در این جهان چه موجودی پیچیده تر از انسان؟! قدرت فکر و ذهن بشر همیشه جای سوال و تحقیق دارد. هر چه قدر هم که بگوییم می دانیم باز نکات مبهم زیادی وجود دارد و این موضوع که اگر کسی دائما به اتفاقات ناخوشایند فکر کند همان نصیبش می شود درست است! و کسانی که خوبی ها را به ذهن راه می دهند همان را بدست می آورند.

اعتقاد به قانون جذب و درخواست کردن از خداوند هیچ گونه منافاتی با هم ندارند و در سلسله عوامل طولی،  جذب ( منظور ما از جذب این است که شما بر روی چیزی تمرکز دارید و بعد به آن خواسته یا هدف دست می یابید و شاید از راهی که هیچ گاه تصورش را هم نمی کردید) یکی از تقدیرات الهی است که در اختیار بشر قرار داده شده است لذا تشکر کردن از قانون جذب یا کائنات به جای خدا درست مانند آن است که یکی شیشه ی شربتش را ببوسد و بگوید شفا از توست! درست است که طبق تقدیر خدای حکیم این فرد هم با آن شربت معده دردش درمان می شود اما

فردا های دیگری هنوز در این دنیا خواهد بود و هزار اتفاق دیگر!

مرگی هست و رستاخیزی و آخرتی!

ممکن است برایتان سوال باشد که این همه آدم از جذب یا از کائنات می خواهند و نتیجه هم می گیرند بدون هیچ مشکلی! خب این موضوع به نظام قضا و قدر الهی باز می گردد.

فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِآيَاتِهِ أُوْلَئِكَ يَنَالُهُمْ نَصِيبُهُم مِّنَ الْكِتَابِ حَتَّى إِذَا جَاءتْهُمْ

 رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْ قَالُواْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَدْعُونَ مِن دُونِ اللّهِ قَالُواْ ضَلُّواْ عَنَّا وَشَهِدُواْ عَلَى أَنفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُواْ كَافِرِينَ


چه كسى ستمكارتر است از آنها كه بر خدا دروغ مى‏بندند، يا آيات او را تكذيب مى كنند؟! آنها نصيبشان را از آنچه مقدر شده (از نعمتها و مواهب اين جهان) مى‏برند; تا زمانى كه فرستادگان ما (فرشتگان قبض ارواح) به سراغشان روند و جانشان را بگيرند; از آنها مى‏پرسند: «كجايند معبودهايى كه غير از خدا مى‏خوانديد؟! (چرا به يارى شما نمى‏آيند؟!)» مى‏گويند: «آنها (همه) گم شدند (و از ما دور گشتند!)» و بر ضد خود گواهى مى‏دهند كه كافر بودند!

سوره اعراف/37